De bluestoonladder van C

G is de kwint boven C. Verlaag die een halve toon en je krijgt Ges, de verlaagde kwint. In de gebruikelijke mineurbluestoonladder is dit de extra toon vergeleken met C mineurpentatoniek.

Speel F-Ges-G en daarna F-G zonder Ges. De eerste versie voegt even spanning en beweging toe. Blijf je boven een C-akkoord op Ges staan, dan houdt die spanning langer aan. Een snelle doorgang geeft een ander effect. Luister naar wat je frase nodig heeft.

Op de piano heet dezelfde toets ook Fis. Ges benoemt hier zijn rol als verlaagde kwint. In echte bluesmuziek buigen spelers bovendien tussen vaste pianotoonhoogtes; één lijst van zes noten bevat nooit de volledige stijl.

Speel C-Es-F-Ges-G, pauzeer en speel Bes-G-Es-C. Laat G of C langer duren. Herhaal zonder Ges en hoor hoeveel die korte doorgang bijdraagt.

Boven C7 schuurt Es uit deze mineurbluesreeks tegen E in het akkoord. Een speler kan dat verschil benadrukken of er snel doorheen bewegen. De toonladder is een palet; het klinkende akkoord en de nootlengtes blijven belangrijk. Pentatoniek en bluestoonladders verbindt de vijf- en zesnootsreeksen.

Nee. Er bestaat ook een veelgebruikte majeurbluesvorm: C-D-Es-E-G-A. Je vertrekt vanuit C majeurpentatoniek en voegt Es tussen D en E toe. Vraagt iemand alleen om ‘C blues’, dan is de mineurvorm hierboven een gangbaar antwoord, maar de majeurvorm is eveneens bruikbaar.