De bluestoonladder van A

Speel A-C-D-Es-E-G-A. Laat Es weg en je hebt A mineurpentatoniek: A-C-D-E-G. De bluestoonladder voegt aan vijf noten er één toe en heeft dus zes verschillende noten voordat A terugkomt.

Sommige lessen gebruiken ‘bluestoonladder’ voor andere verwante notenreeksen, ook voor majeurblues. Hier bedoelen we specifiek de gebruikelijke mineurbluestoonladder.

In deze reeks van zes is Es de toegevoegde verlaagde kwint boven A. Je kunt dezelfde pianotoets ook Dis noemen, maar Es laat zijn rol als verlaagde vijfde trap zien.

Speel D-Es-E en daarna D-E. Es geeft kort spanning tussen twee bekende tonen. Naar E doorgaan laat het gebaar duidelijk horen; Es langer aanhouden boven A geeft meer wrijving. Beide zijn mogelijk: de timing maakt je bedoeling hoorbaar.

In gespeelde blues is een blue note breder dan één vaste pianotoets. Zangers en spelers die tonen kunnen buigen kleuren ook de terts en andere tonen tussen vaste toetsposities. De reeks van zes is een handig speelraster, niet de volledige klank van blues.

Speel A-C-D-Es-E en daarna G-E-C-A. Laat Es kort klinken en geef E of A meer tijd. Herhaal de frase zonder Es. Zo hoor je precies wat één extra noot doet.

Klinkt er een A7-akkoord onder, luister dan naar C tegenover de Cis uit dat akkoord. Die wrijving hoort vaak bij blues, maar een lange C valt meer op dan een snelle. Pentatoniek en bluestoonladders legt uit hoe akkoordtonen en blue notes elkaar raken.